آه

آه!

 

امروز چهارشنبه ۱۵ بهمن ماه ۱۴۰۴ بعد از شبی بارانی و بی‌خوابی مدام؟  اندکی سر به سر سنتور گذاشتم و دستم را به بازی گرفتم و به خودم یادآوری کردم که آموزش الفبای موسیقی مثل الفبای زبان است که در مدرسه یاد می گرفتیم و ابتدا اب و بابا و مادر بود و حروف هر کدام در جزیره تنهایی خود بودند و ما هی مشق نوشتیم و تمرین کردیم تا بی آنکه خودمان متوجه باشیم یه چیزی در ضمیر ناخودآگاه ما کاری کرد که فاصله الف ابتدایی الفبا تا هه دوچشم ماقبل آخر آن کنار هم قرار بگیرند بشوند آه!
و از این الگوریتم های حرف و کلمه تا دلت بخواهد در نهاد هر کدام از ما شکل گرفت و بعد از کلمه ها به جمله رسیدیم و الی آخر و حالا حکایت موسیقی و سختی هایی که دارد ، فقط زبان موسیقی ریتم است که از ترکیب نتها و تمرین دستها آفریده می شود . و اینک  که دارم با حوصله در این روزگار سوگ و غربت و تنهایی و جنگ بسراغ موسیقی می روم از سمفونی ها تا سونات های بتهوون و عاشقانه های یانی وملودیهای جاودانه هایmikis theodorakis یونانی  و بعد آثار جاودانه موسیقی کلاسیک ایران از ابولحسن خان صبا تا یاحقی و تار جلیل شهناز و محمدرضا لطفی و صدها بی نام و نشان در این عرصه خطیر بی آنکه حاصل آن همه زحماتشان اجری و پاداشی باشد تازه شدند مطرب و صحنه گردان وسط برنامه های بی خاصیت صدا و سیما یعنی برای اینکه حلال خدا را حرام نکنند فقط دلینگ دلینگ گذاشتن که وقتشان پر شود و خدا داند چه ستمی بر اهالی فرهنگ و موسیقی در این سرزمین رفت.
من تردید ندارم که زندگی تا بوده  همواره ساز ناسازش بهتر کوک می شود و تاریخ این سرزمین در میانه این تندبادها اگر ماند و از دالان ها و صخره های پیچاپیچ این روزگار بدسگال بسلامتی عبور کرد حتما در باره دهشت این ایام بغایت خواهد نبشت و شنید و خواند و آن سرکوفت ها و ستم ها که بر اهالی اندیشه و قلم و هنر رفت گفته خواهد شد از سازهای شکسته تا کباب قناری بر آتش سوسن و یاس و خلاصه در این روزهای دلتنگی دارم سعی می کنم موسیقی بیاموزم .

ماهشهر علی